Volvemos!!!

 Volvemos!

A pesar de todo, y precisamente porque todo eso, retomamos las clases en Centro Daigaku

Con las medidas higiénicas pertinentes. Con las distancias de seguridad requeridas y con espacio en las aulas suficiente para ello, os garantizamos que las clases tendrán la garantía suficiente para poder realizar la actividad.

Os iremos informando de las novedades (que las hay), y de las clases y actividades que ya se vienen impartiendo en el Centro desde sus inicios.

Animáos! La cultura es necesaria, y nos orgullecemos, tanto desde Centro Daigaku como desde todos los colectivos culturales, de que cumplimos las normativas necesarias para que sea, además, SEGURA!

Presentación dos mestres: Jose Varela

Seguimos presentando ós docentes de Centro Daigaku.

Tócalle a Jose Varela, e o seu curriculum dentro da nosa páxina web podédelo atopar aquí.

Jose é mestre no Centro de violín e fiddle (violín tradicional e folk), percusión tradicional (tamboril e pandereta), gaita, orientación musical e zanfona.

E de este último instrumento, de zanfona, é do que acaba de sacar o primeiro dunha serie de vídeos con arranxos de temas tradicionais feitos para 3 zanfonas. No vídeo atoparedes ó comezo o tema interpretado coas tres zanfonas á vez para, de seguido, ver as voces individualmente:

 

Xa sabedes que podedes informarvos na páxina web, ou pasándovos polo centro ou ben por teléfono ou e-mail.

Vídeomontaxe da presentación do Cd de Efraím Díaz "Pito Galego"

Como xa sabedes, o pasado sía 9 de abril fíxose nas nosas instalacións do Centro Daigaku a presentación do Cd de Efraím Díaz "Pito Galego".

Na presentación tamén estiveron presentes algúns dos colaboradores que puxeron o seu gran de area na elaboración (musical) de dito traballo, como Jesús Villarino, que ademáis de aportar algún tema propio tocou tamén o pito pastoril, Francisco Vilas que, ademáis do pito pastoril tamén se arrancou con bombo, e Jose Varela, coaa zanfona, violín e tamboril.

Adxuntámosvos unha videomontaxe de dita presentación, que esperamos que vos guste.

Curso de técnicas de fiddle e violín folk. Así nos foi.

O primeiro, agradecer á xente que logrou achegarse ó Centro. E decimos logrou porque nos consta que houbo xente que debido á nevada se quedou sen vir. Outros non atoparon problema e puideron vir a tomar contacto coas técnicas de fiddle e violín folk que se celebraron dentro do I Ciclo "Coñece o teu instrumento".

Os asistentes traballaron sobre todo a importancia da rítmica dentro da música tradicional, particularmente dos ritmos da tradición galega. Víronse rítmicas características de muiñeira, foliada, e rumba, e, basándose no traballo rítmico, deu pé a ver unha rítmica que non é tradicional da nosa zona pero sí o é na música tradicional do leste: o sete por oito.

Ademáis do traballo rítmico feito coa mand dereita, que da o traballo de arco, víronse as ornamentacións básicas feitas coa man esquerda, que son adornos que se aplican non só na música tradicional galega, senón que son comúns a maioría da música tradicional de fora das nosas fronteiras, acadando un dos obxectivos do curso: proveer de ferramentas ós músicos para poder achegarse non só ó violín tradicional galego senón a calquerira estilo tradicional feito co violín: cajun, música irlandesa, klezmer, etc.

Contentos por achegar un estilo que non se traballa en conservatorios, pero que se demostrou que non só non contamina ningún outro estilo senón que se poden realimentar mutuamente.

Deixámosvos primeiro unha montaxe coas fotos de este curso, e a continuación voltamos a poñer a montaxe do curso impartido por Jose Catoira.

Quedamos á espera da confirmación dos outros obradoiros dentro deste I Ciclo "Coñece o teu instrumento", no que terán cabida máis instrumentos.

Graciñas a todos por vir!!!

Jose Catoira en Centro Daigaku.

Gozada. Hai que empezar dicindo o primeiro que penso cando recordo a charla de Jose Catoira sobre luthería de corda frotada no Centro, e a palabra que ven á mente é esa: gozada.

Porque é certo que cando organizas algo tes unhas expectativas de cómo vai a sair. Tes medos de que a xente poida vir, de cómo serás capaz de organizalo, e de cómo responderá o "ponente". 

Sobre este último punto hai que dicir que o medo nese caso era nulo. É máis, había grandes expectativas de cómo iba a facer. Sabemos do bo facer de Jose no eido da luthería, e ademáis da súa máis que pribada bonhomía. Pero é que, ó final, superou con creces as xa altas expectativas: clase maxistral de historia constructiva do violín; xenealoxía dos máis importantes luthiers ata os nosos días, coa súa influencia ata hoxe en día; exemplos constructivos, xa que levou instrumentos feitos ou en proceso de fabricación de él mesmo. E, se xa non é pouco, saciou con creces as non poucas dúbidas a nivel de mantemento que todos lle fixemos alí, un auténtico bombardeo que non se limitou a aclarar puntual e individualmente, senón que soubo englobalas nun marco que aclaraba calquera dúbida relacionada ca dúbida inicial, e, sobre todo, por qué se teñen que facer as cousas tal como se fan.

Unha cousa me quedou, a min polo menos, máis clara aínda que antes. A relación de un músico co seu luthier ten que ser a mesma que ten un deportista co seu fisioterapeuta. Non se debe de ir só cando aparece a lesión: haiu que ir para ir prevendo o que pode aparecer e para que che diga o que tes que facer na casa para non te lesionar por facer mal as cousas.

Mil gracias, Jose Catoira, e un aviso para os próximos luthiers: o listón quedou moi alto. Conste que, coas previsións dos profesionais que no futuro próximo se van a pasar, vai a sr un festival de listóns estratosféricos!!!

Deixámosvos con un vídeo feito de recodo da charla.

Graciñas a todos os que se pasaron polo centro para disfrutar de esta charla. E recordade que o próximo sábado 27 de febreiro se celebra a masterclass de técnicas de fiddle ou violín folk. Esperámosvos!!!

I Ciclo "Coñece o teu instrumento". En Febreiro: Violín.

Imos a comezar con unha serie de charlas combinadas con cursiños que demos en chamar "Coñece o teu Instrumento", e van a versar sobre varios instrumentos que se irán anunciando a medida que se confirme a súa data.

En qué van a consistir? Sinxelo. Faránse en dúas partes, que se farán en fins de semana distintos:

A primeira correrá a cargo dun artesano ou luthier adicado tanto á súa construcción coma ó seu mantemento. De esta persoa aprenderemos, por unha banda, cómo se constrúe, a saber, o seu proceso detallado de fabricación: qué madeiras se usan e por qué, as técnicas e materiais empregados para facer os seus distintos compoñentes, para qué se colocan en donde van, etc. Por outra, saber cómo e por qué funciona: que partes son as implicadas no seu sonido, qué fai que varíe tanto o timbre coma o volumen, etc. E, finalmente, qué podemos facer nós para ter o instrumento en condicións e mantelo dun xeito correcto.

A segunda parte virá de parte dun instrumentista que dará unha masterclass para explicar os recursos estilísticos propios do instrumento aplicados ó estilo de musica tradicional e folk.

Así que o primeiro instrumento sobre o que se fará dito ciclo será O VIOLÍN, e será levado a cabo polo Luthier Jose Catoira, na parte descriptiva do instrumento, e Jose Varela, da parte de recursos estilísticos.

As datas serán as seguintes:

- Sábado 20 de Febreiro, de 16:00 a 20:00, charla con José Catoira, Luthier, sobre construcción, mantemento, etc.

- Sábado 27 de Febreiro, de 16:00 a 20:00, masterclass con Jose Varela, sobre recursos estilísticos de fiddle ou violín folk. Podedes vir como ouvintes ou alumnos activos

Ambos eventos SON GRATUITOS, e para apuntarvos podedes poñervos en contacto con nós polos medios habituais: e-mail, teléfono ou pasándovos por aquí.

Por certo, neste evento colabora con nós a Asociación Galicia Fiddle

Máis Mestres: Jose Varela

Jose Varela é, ademáis do director de Centro Daigaku, o mestre de violín clásico, fiddle (violín folk e tradicional), zanfona, percusión galega, iniciación á gaita, música e movemento e orientación musical.

Podedes atopar o resto da info no enlace do Centro: http://centrodaigaku.es/estadas/cv/jose

Música Cajun para fiddle

Recentemente, un dos alumnos de fiddle do Centro fíxonos saber da súa curiosidade, e, polo tanto, o seu desexo de traballar sobre o estilo Cajun cando toca o fiddle.

Pareceunos por tanto, interesante afondar un pouco máis nas características propias do estilo, e atopámonos, como xa é bastante habitual de atopar en canto a xustificacións históricas, nun éxodo da comunidade francesa de Acadia mor motivos relacionados coa guerra (esto é moi resumido). Acabaron chegando á Luisiana onde tiveron a oportunidade de mezclarse e enriquecerse coas comunidades locais.

As primeiras referencias de fiddle Cajun son de finais do século dazaoito, momento no que facía música acompañando á voz como único instrumento. Esto facía que tivera que trabalalr emitindo bastante sonido, para o cal optouse por traballar con afinacións aberta que posibilitaran un uso doado de dobles cordas, con combinacións como GDAG para tocar en Sol, ou ADAD para traballar en dúas octavs coa mesma dixitación. A técnica de arco tamén era importante xa que, ço non haber percusión, tiñan que facer un ritmo moi marcado co arco.

Os Balfa Brothers

100 anos despóis, no último cuarto do século dazanove, chega o acordeón diatónico, que se fai compañeiro habitual para acompañalo. Tivo unha influencia tonal no senso de que parece ser que a maioria dos que chegaban por aló estaban afinados en Do, tono no tan doado de usar no fiddle coa técnica de doble corda usada habitualmente, co que se decidiron a re-afinar os violíns para seguir traballando con afinacións abertas.

Recordámosvos que tanto este estilo coma otros poderedes aprendelos con nos no Centro Daigaku.

Deixamosvos con algún vídeo diste estilo e con links para que vos informedes:

http://www.fiddlingaround.co.uk/cajun/

http://www.deviolines.com/la-musica-cajun/

Artículo escrito por Jose Varela, mestre de Fiddle no Centro Daigaku.

Concepto de Fiddle

Para seguir afondando no concepto de fiddle e o que ven sendo, niste caso xa máis centrado na zona peninsular e, en última instancia, en Galicia, remítovos ó texto que aparece na páxina de galiciafiddle.com . Dita páxina é unha referencia básica e moi necesaria para o mundo do fiddle, e describe dun xeito moi preciso a idea coa que se traballa este instrumento en Galicia.

Este texto, así como a página, é de Alfonso Franco, autoridade e referencia xa non só a nivel galego do violín tradicional en Galicia.

QUÉ É UN FIDDLE?

Fiddle é o nome utilizado internacionalmente para definir ao violín usado para interpretar músicas de raíz: tradicional, bluegrass, folk, celta, xitano, etc. A pesar de que se trata do mesmo instrumento, o peculiar modo de interpretar a música popular de cada territorio distíngueo do violín comunmente empregado para interpretar música "culta" e por iso é polo que nos países nos que o violín ten un forte arraigamento na tradición: Irlanda, Noruega, Canada, etc. utilicen as dúas palabras para diferenciar a un tipo de intérprete doutro.

Por pór un exemplo por todos coñecido:"The fiddler on the roof" foi traducido en español como "o violinista no tellado", cando en realidade trátase dun músico de música popular e por iso no título orixinal utilizan fiddle e non violín.

Máis sinxelo do que parece

Na actualidade, decenas de novos violinistas están a incorporarse á escena da música tradicional, e non porque se pasaron dez anos estudando nun conservatorio, senón porque se decataron de que o fiddle é un instrumento moi accesible para aqueles que teñan unhas calidades mínimas de oído e ritmo.

Este instrumento non só serve para tocar a melodía, sinó que é moi importante o seu papel como acompañante, creando harmonía ou sinxelamente facendo ritmo. E nisto é no que se basea o ensino no que creemos en Galicia Fiddle, para facer que cada vez máis e máis persoas de todas as idades saian á rúa cos seus violíns a tocar en festas e furanchos as melodías que aprenderon na clase ou ben simplemente a acompañar aqueloutras que, ou ben son interpretadas demasiado rápido ou descoñecen.

Unha das primeiras cousas que aprenden os estudantes de fiddle é a facer unicamente dous acordes e unha serie de ritmos que aplicarán ás distintas danzas interpretadas polos alumnos máis avanzados. Deste xeito enseguida poden incorporarse nun conxunto instrumental no que o seu papel é tan sinxelo como importante, xa que proporciona á melodía un ritmo sen o cal sería dificilmente bailable.

Un pouco de historia recente

Desde uns anos a esta parte, estivemos vendo como o violín tradicional e folk íase facendo un oco aos poucos dentro do panorama musical. Cada vez máis, pódense ver máis grupos que incorporan o violín dentro da súa banda: Sueño de Morfeo, Mago de Oz, Insite, etc.

Galicia contou durante séculos cunha importante tradición violinística baseada nos cegos cantores de coplas, quen co seu violín tanto acompañaban o relato das novidades máis cruentas, como facían bailar a toda unha aldea. Coa creación da ONCE, este oficio foi aos poucos desaparecendo e con el a tradición do violín popular. Afortunadamente quedaron para a posteridade gravacións en audio e vídeo do último dos violinistas tradicionais: “Florencio dos Vilares”, grazas ás cales coñecemos a súa maneira de interpretar a música tradicional.

Nace o Folk

Xusto en en momento en que o último elo da tradición desaparecía, xorde en Galicia un novo estilo musical que levará a música rural ás cidades: a música folk.

Nos anos oitenta, coa aparición deste, xorden un puñado de violinistas quen, integrados en distintos grupos, conseguen que o violín siga presente na nosa música. Coa excepción do disco de Pancho Álvarez dedicado a “Florencio dos Vilares”, nada de especial relevancia terá lugar na última década do sXX.

O renacer do sXXI

Coa chegada de Sondeseu no ano 2001 podemos escoitar por primeira vez a varios violinistas folk tocando xuntos. Isto ten lugar grazas á aposta que o Concello de Vigo fai a través do seu conservatorio de música tradicional, onde primeiro Quim Fariña (Berrogüetto) e máis tarde Alfonso Franco comezan a impartir, por vez primeira en toda a Península, clases de violín folk.

Nos últimos 5 anos a actividade relacionada co violín folk está a crecer de forma exponencial: Begoña Riobó publicou o seu primeiro disco homónimo; na Central Folque de Compostela Gutier Álvarez comezou a dar clases, Tonecho Castelo na Coruña, e en Lugo o “Proxecto Florencio”, dirixido por Germán Díaz rende homenaxe ao “Cego dá Fontaneira”.

En Vigo, un grupo de profesores e alumnos da ETRAD, lograron mediante a autoxestión organizar durante os dous últimos anos nunha pequena aldea chamada Xustáns, unha serie de cursos especializados de violín con algúns dos mellores fiddlers do mundo: entre eles Jany Lang (Hungría), Laura Cortese (Boston), Bruce McGregor (Escocia) ou Scott Hartley (UK). Este ir e vir de grandes mestres está a provocar que cada vez sexa maior o número de violinistas atraídos polos estilos alternativos.

Circuíto nacional

Ademais, a iniciativa deste grupo de fiddlers, asociados baixo o nome de “Asociación cultural GALICIA FIDDLE”, manteñen unha excelente relación cos dous dos máis prestixiosos violinistas alternativos de España: Diego Galaz e Oriol Saña, de Barcelona, e con quen tras o seu paso por terras galegas están a deseñar un circuíto a nivel estatal que lles permita nos próximos anos continuar traendo profesores de tan alto nivel a pesar da dificil situación que o mundo da educación e a cultura está a atravesar.

Violín e Fiddle: Puntos en común.

Debido a que no Centro Daigaku se imparten as dúas disciplinas, pareceume convinte comezar unha serie de artículos nos que se fai referencia a estos dous aspectos que se poden atopar na interpretación diste instrumento.

Iste que se vai a mostrar é unha traducción que fixen dun artículo que escribiu Gordon Swift na revista Strings Magazine en marzo de 2006. Pareceume interesante no senso de que fai fincapé non nas diferencias que hai entre os dous estilos, senón nos puntos en común que posúen e en como se retroalimentan entre eles.

Jose Varela, director e mestre de violín e fiddle no Centro Daigaku de Lugo.

APRENDER A DIFERENCIA ENTRE VIOLIN E FIDDLE

Violín é para música clásica e jazz, namentras que o fiddle é para folk, country e bluegrass. Pero é isto certo?

(Por Gordon Swift, posteado na revista Strings Magazine en marzo de 2006).

Se me desen un dolar por cada vez que me preguntan nun bolo dunha boda ou nunha cafetería se o que toco é violín ou fiddle, podería deixar o meu traballo diario e pasar máis tempo tocando o meu…en fin…violín ou fiddle. Normalmente contesto “en realidade é o mesmo instrumento, simplemente a música é distinta”. Xa sabes, violín é para música clásica e jazz namentras que o fiddle é para folk, country e bluegrass.

Pero é realmente certo? A portada da revista “Strings” anuncia que é “para intérpretes de violin, viola, chelo, baixo e fiddle”, coma se o violín e o fiddle estivesen separados e fosen distintos.

Logo cal é a diferencia? Dende que eu me considero un bo coñecedor do que é un violin, a pregunta que me ferve no miolo é “Qué é un fiddle?”.

No departamento de musicioloxía, The New Grove Dictionary of Music and Musicians define “fiddle” como “un termo xenérico para calquera cordófono (instrumento de corda) tocado cun arco”. Este instrumento inclúe o violín e moitos outros instrumentos tan diversos como o “goge” de unha corda da Africa Subsahariana, que é un instrumento feito usando de caixa de resoancia una media cabaza cuberta con pel de iguana ou boa; o “sarangi” do norte da India, que se toca cas uñas das mans e que ten 35 cordas simpáticas; e o “rebab”, un fiddle feito sobre una estaca, cun son temploroso que flota na cima dos metalófonos nas orquestas gamelanas de Java e Bali.

Os intérpretes clásicos occidentis a menudo usan “fiddle” como un termo cariñoso do violin, en íntima compaña de colegueo. Pero nos Estados Unidos, moito máis a miúdo fiddle significa o violin usado na música tradicional de Irlanda, Escocia e Francia e en todos os estilos descendentes da música americana: apalache, bluegrass, cajún, etc.

Superficialmente, este tipo de música é técnicamente menos complexa que o violin clásico (ainda que ás veces moi rápida!). Moitos intérpretes de fiddle nunca deixan a primeira posición. Pero a técnica de fiddle esixe moita habilidade, producindo ritmo e melodía coa intención de facer que a xente se erga e baile, e manter á xente diste xeito todo o tempo. Incluso cando estamos simplemente escoitando unha peza de fiddle, estamos a mover o corpo, ou seguindo o ritmo cos dedos ou movendo a cabeza rítmicamente. O énfase  tende a conducirse rítmicamente e flotar sobre a melodía seguindo formas básicas, a menudo seguindo un esquema AABB.

Esta simplicidade estructural abre un amplo abano de variacións e improvisacións, sobre as que o artista do fiddle vai facendo matices de arco e sutiles variacións coas que as engañosamente simples pezas se volven distintas do que inicialmente eran.

Hai outra tradición fiddle, con moi diferentes principios ou valores, na música afro-americana. Aquí, violín e fiddle mézclanse de moi interesantes maneiras.

Antes de que o jazz e o blues xurdiran no século XX, xa había unha longa tradición de bandas de cordas de xente de cor que usaban o fiddle e o banjo moito máis que a guitarra. Xa entrando nos anos 20 e 30, as bandas de corda incluían o violin nas súas grabacións.

Por exemplo, o dúo central dos Mississippi Sheiks, unha das bandas máis populares diste estilo (e creadores do tema clásico “Sitting on Top of the World”), eran Lonnie Chatmon no violin e Walter Vinson na voz e guitarra. E una grabación do ano 1928 dos Johnson Boys tiña ó guitarrista e fiddler Lonnie Johnson reclamándolle ó seu instrumento “Violín, canta o blues por min!”.

Esta liña tamén serve como título para unha colección de bandas de música de cordas afro-americanas con elocuentes notas históricas feitas polo productor Marshall Wyatt.

Hoxe en día, o son áspero e afiado distes intérpretes serían incluídos no campo do fiddle, aínda que eles debían de usar o nome “violin” para diferenciar a súa música do vello estilo de baile figurativo acompañado do fiddle (nunhas notas nunha recopilación de temas dos Mississippi Sheiks, un membro da familia Chatmon decía sobre as anteriores xeracións de músicos “naqueles días eles non se facía chamar violinistas, facíanse chamar fiddlers”).

As últimas bandas representaban cancións orixinais con violín acompañante nun novo estilo de blues que toma a voz como o seu modelo, tocando ó unísono acompañando ó cantante. Incluso durante os sós instrumentais, o violín fai respiracións, se toma pausas e fai longas notas mantidas. Os tempos son xeralmente relaxados, dando ós intérpretes espacio para facer despegar una gran riqueza de técnicas violinísticas, tocando en posición altas, amplos slides, vibratos, trémolos ou pizzicatos.

Neste momento, chamarlle “violin” non significa que esta música sexa seria e formal. Nas coleccións de Wyatt pódese atopar a James Cole no violin no tema “Adan and Eve” con Tommie Bradley cantando “Adán e Eva/no xardín do Edén/seguramente sacudiran aquela cousa, oh si/seguramente sacudiran aquela cousa”. (“Adam and Eve/in the Garden of Eden /surely must’ve shook that thang, oh yeah!/surely must’ve shook that thang.”). E xusto cando pensas que pillache o nome do instrumento, chega a Memphis Jug Band, con un membro da banda instando a Charlie Pierce en “Memphis blues”: “Ah, afina ese fiddle!” (“Aw, have a fit on that fiddle!”).

Tomando libertades

En contraste cos estandares do violín clásico occidental, o estilos de violín e fiddle europeo-americanos e afro-americanos mostran una ampla variedade nas que os intérpretes axustan e collen o instrumento. Poden poner a ponte máis plana para facer con máis facilidade dobles cordas ou fana máis baixa que a “norma clásica” para ter una acción máis doada. Algún intérpretes de fiddle collen o arco unos centímetros máis arriba da noz ou apoian o mastro do violín na palma da man esquerda. Outros moitos usan técnica que os clásicos considerarían que está lonxe da técnica clásica de interpretación.

Cando eu toco en momentos socias como bodas, toco varias pezas que é difícil encadrar na categoría de fiddle ou violin (debe ser por  eso polo que a xente me pregunta qué instrumento estou a tocar).

Por exemplo, durante o preludio dunha boda na que os invitados se estaban a xuntar, estaba tocando algo como un aire irlandés e outras pezas tranquilas para calmar os nervios que tiña todo o mundo. Entón, xusto antes da marcha nupcial, a miúdo toco a miña propia version do tema de trompeta en Re de Henry Purcell. Feita así, diste xeito, dame a opción de facer moita doble corda usando cordas ó aire e sons amplos, intensificando o momento entre os asistentes. 

Niste punto, tomándome estas liberdades nunha composición clásica, estou a tocar violin ou fiddle?. Eu mesmo non estou seguro.

Outro tema complicado de categorizar é o valas “Sobre las Olas”, unha melodía simple que parece cobrar vida por si mesma, viaxando a través do clásico, do popular, e dos idiomas populares dende que foi publicada por primeira vez en 1884 por Juventino Rosas. Foi un violinista mexicano nado nuha familia pobre de músicos indios Otomi.

Despois de mudarse para a Cidade de Mexico, Rosas acadou moito éxito na súa curta vida (morreu con 26 anos) como compositor de música de salón para a aristocracia. O seu traballo incúe esta peza que está dentro do estilo dos valses vieneses que estaban tan de moda naquela época. Posteriormente, “Over the Waves” converteuse nun hit nos Estados Unidos quedando moi vinculada á Lawrence Welk Orquestra, cos seus pulidos e clásicos violinistas.

Escoitei por primeira vez este tema a mediados dos 50, interpretada por unha orquesta de estudo, como banda sonora dos debuxos animados “Popeye o Mariño” que eu vía na clásica televisión en branco e negro da miña familia. Despois, en 1969, o gran Kenny Baker de Nashville incluíu a súa versión co fiddle con una banda de bluegrass no álbum xa clásico “Portrait of a Bluegrass Fiddler”.

Namentras, en pequenas vilas a ambas beiras da fronteira Mexicana, lonxe das cámaras de televisión e dos estudos de grabación, “Sobre las Olas” era un tema obrigado en bailes sociais e bodas. Abenicio Montoya de Santa Fe, Novo Mexico, a interpreta nese estilo nas grabacións recollidas en “La Música de los Viejitos: Hispano Folk Music of the Rio Grande del Norte”. Este fermoso conxunto de libro e tres CD, escrito e producido por Jack Loeffler, enfocase nos músicos tradicionais hispanos (incluíndo varios violinistas) de Novo Mexico e Colorado do sur. 

Seguindo este camiño podería conducir de xeito natural cara a Arizona  e ó “old fiddle style” de Tohono O´odham (os indixenas que están a cabalo entre a fronteira dos Estados Unidos e Mexico). Pero eso debería de ir en outro artículo diferente!

Algunhas das músicas máis interesantes sempre xurdiron de cruzar os límites convencionais do momento no que viviron, e eses intérpretes con prodixiosas habilidades técnicas sempre estiveron moi atarefados facendo esas colaboracions entre o límite violin-fiddle.

Estou seguro de que o repertorio de violin clásico vivirá para sempre, así como ese vasto espectro de temas que son claramente para o fiddle.

Pero coma nun estuario no que a auga salgada e a doce se mezclan, sempre haberá un rico territorio no que o violin e o fiddle se mezclen, e a xente sempre se preguntará sobre cómo se debería denominar o instrumento.
 

http://www.allthingsstrings.com/How-To/Get-Started-with-Strings/Learn-the-Difference-Between-Violin-and-Fiddle